Zorgen vind ik nu minder zwaar

Tekstgrootte:
A A A
Lees voor:
Zorgen vind ik nu minder zwaar

Machteld (52)

Vijf jaar heb ik in een cocon geleefd. Zo voelde dat tenminste. Mijn man Gerard heeft myotone dystrofie, een spierziekte. Omdat hij steeds meer zorg nodig heeft, kwamen we de laatste jaren nauwelijks de deur uit.

Ik vind het vanzelfsprekend, voor Gerard zorgen. En ik wist waar ik aan begon, want hij was al ziek toen we trouwden. We kregen bewust geen kinderen, want de kans op overerving is 50 procent en dat risico wilden we niet nemen. Omdat ik wel graag kinderen om me heen had, werd ik juf op de basisschool. Ook daarnaast had ik een druk leven: ik hielp mee op de gymvereniging, sportte veel en zat bij een kookclub.

De afgelopen jaren heb ik veel van die bezigheden laten schieten voor Gerard. Niet omdat hij het van me vroeg, maar omdat ik zag dat hij me nodig had. Hij zit in een rolstoel en kan niet veel meer zelfstandig. We krijgen veel hulp aangeboden, maar mijn valkuil is dat ik het liefste alles zelf doe. Dat hou je natuurlijk niet eindeloos vol! De laatste tijd werd ik steeds minder levenslustig. Gerard merkte dat natuurlijk ook, en een paar maanden geleden gaf hij aan dat de maat vol was.

Sommige patronen zitten diep en kun je niet zelf veranderen. Daarom leek het me goed om professionele hulp te zoeken. Via de huisarts kwam ik terecht bij thuisbegeleiding van Sensire. Thuisbegeleider Anna had al snel in de gaten wat er gaande was. Ze zag dat ik Gerard eigenlijk alles uit handen nam. Dat ik geen hulp van anderen kon accepteren. En dat ik daarmee vér over mijn eigen grenzen heen was gegaan.

Bij thuisbegeleiding leer je om zaken structureel anders aan te pakken. Omdat ik altijd geneigd ben alle hulp meteen af te slaan, besloten we eerst op papier te zetten hoe mijn ideale week eruit zou zien. Vervolgens bekeken we met welke hulp we die situatie konden bereiken. En de laatste stap was om die hulp daadwerkelijk in te schakelen.

Ik heb nu twee vaste rustmomenten in de week. Op dinsdag komt mijn buurman langs en op donderdag komt Ingrid, een vrijwilligster. Ik ga dan fietsen of even lekker naar de stad. Ik heb me ook weer bij mijn oude kookclubje aangemeld. De zorg voor Gerard valt me nu veel minder zwaar. We bloeien er allebei van op. Na al die jaren in een cocon ben ik eindelijk ontpopt!

 

Herken je jezelf in dit verhaal? Zorg jij ook voor een ander en is het soms lastig daar balans in te bewaken? Kijk eens op Mantelzorg voor handige hulpmiddelen en tips. Daarnaast is de module gezondzorgen.mirro.nl misschien iets voor jou.